Storythai

ไม่มีเวลาเลยยยยยยยยยย
เห็นได้จากที่ค้างไดไว้หลายวัน

ตอนนี้สิ้นชีพแล้วข้าพเจ้า กินกาแฟทุกวัน
ตามันเล่นจะปิดให้ได้ ขับรถก็ต้องคุยโทรศัพท์กันง่วง

อะไรดีล่ะ

เริ่มต้นจากภาคต่อของวันมหาวิปโยคละกัน
มันยังไม่จบสิ้นหลังจากอัพได
ออกไปข้างนอก รถชนอีก

แล้วต้องไปอยู่โรงพักนานกว่า 3 ชม.อ่ะ กูจะบ้า...
ขอหยาบคายหน่อย
อีเอี้ยยยยยย... ตำรวจแม่งก็เอี้ย

คือ ลงจากสะพานกรุงเทพแล้วเลนส์มันบีบ
เราก็อยู่เลนตัวเองดีๆ
แต่ทีนี้เห็นแล้วว่ารถบรรทุกแม่งเบียด ก็เลยหยุดให้มันไป
เสร็จ กระบะแม่งคร่อมเลนเข้ามาเฉย ทีนี้เลยชนอ่ะดิ
ฝนก็ตก อีนั่นก็ลงมาเคาะกระจกเลย
ยังไม่ทันอ้าปากพูดอะไร ก็ใส่ๆๆๆ
ก็เอ๋ออ่ะ แบบ มึงคร่อมเลนมาชนกู แต่ลงมาด่าอ่ะ

พอตร.จราจรมาก็ให้เลื่อนรถ
พี่อ้อยไม่ยอมบอกจะรอประกันมาถ่ายรูป
ตร.แม่งก็บอกว่ารถมันติด เดี๋ยววาดรูปเอาไว้
ไอ้ห่า... เสือกวาดงง ตร.แม่งเมา

ประกันมาก็แยกรถไปแล้ว หลักฐานอะไรไม่เหลือ
สุดท้ายต้องไปโรงพัก
ร้อยเวร แม่งก็เวรสมชื่อ
ให้เรื่องยืดยาวตั้งแต่ทุ่มนึงยันเที่ยงคืน
สอบแล้วสอบอีก
ออกไปดูสถานที่เกิดเหตุ แม่งก็ไปกับฝ่ายนั้นกันเฉยๆ
ปล่อยกูกับพี่อ้อยนั่งรอที่โรงพัก

สอบรอบแรกอ่ะ ตร.จราจรก็ยืนยันแล้วว่าอีฝ่ายคร่อมเลน
ร้อยเวรมันก็บอกว่า เออ ถ้างั้นเราได้เปรียบ
อีฝ่ายก็พูดไม่ยอมหยุดอ่ะ
พูดจนแบบว่า เออ มึงพูดไป กูขี้เกียจเถียงมึงแล้ว
ไอ้ห่า มาบอกว่ากูเปลี่ยนเลนเพราะหลบที่กลับรถ
ยังไม่ถึงที่กลับรถเลย กูจะหลบเพื่อ

แล้วพอมันไปดูที่เกิดเหตุ กลับมาก็เปลี่ยนคำให้การ
มันบอกว่าที่มันคร่อมเลน เพราะว่ากูไปเบียดมัน
โอ้โห... เกิดมากูก็เพิ่งเจอคนตอแหลชัดๆคราวนี้แหละ
แล้วไม่เข้าใจว่าตร. ทำไมไม่เอาไปดูที่เกิดเหตุให้หมด
ทำไมไปกันแค่ฝ่ายเดียว ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ

ต้องจบที่ว่า ประมาทร่วม
ตอนแรกพี่อ้อยจะไม่ยอมนะ แต่ก็ไม่อยากเสียเวลาส่งรถไปตรวจ
จริงๆอ่ะ ก็ไม่ได้จะยื้อเรื่องมากหรอกนะ
แต่คือ ทำไมต้องรีบเลื่อนรถตอนแรก ทำไมไม่รอประกันมาถ่ายรูป
แบบนี้จงใจรึเปล่า
แล้วพอมาถึงโรงพักก็ออกไปกับตร.แค่ฝ่ายเดียว
ไม่พอยังพูดกระทบโยนความผิดตลอด
พูดบ่อยมาก "ถ้าดิฉันผิด ดิฉันก็ยอมรับผิดนะคะ"
จากตอนแรกโมโหนะ เปลี่ยนเป็นแบบ เวทนาอ่ะ

ก็ค่อยๆปลอบพี่อ้อยว่าช่างมันเหอะ
ไม่รู้ถูกเลี้ยงดูมาแบบไหนถึงได้เป็นคนแบบนี้
สันนิษฐานว่าไม่ใช่รถตัวเอง เพราะแม้แต่ทะเบียนรถมันยังจำไม่ได้

วันนั้นเหนื่อยมากจริงๆ ก็ที่ว่าซวยตั้งแต่เช้าแล้ว
คือ แล้วมาเจอคนนิสัยแบบนี้อ่ะ ชั่วสุดตีน
ถ้าจบลงที่ประมาทร่วม มึงไม่ต้องให้กูมาถึงโรงพักหรอกไอ้สัด
เสียเวลาชิบหาย เที่ยงคืนยังไม่ได้กินข้าวเย็น
เพราะว่ารถพี่อ้อยเป็นรอยขีดเท่านั้นเอง
ถ้าตกลงกันดีๆตั้งแต่ตอนชน ก็จบไปนานแล้ว
เสือกเอาแต่จะให้กูผิดให้ได้ ต้องมานั่งตากแอร์โรงพัก
กลับบ้านป่วยกันทั้งสองคน

ได้บทเรียนหลายอย่างเลยนะ
คือ กูเกลียดตร. สน.บุคคโล หนึ่ง
สอง กูจะไม่ยอมเลื่อนรถอีกแล้วถ้าประกันไม่มาถ่ายรูป
สาม คนในสังคมภายนอก เลวๆยังมีอยู่ อย่าประมาท
สี่ ต่อไปนี้ขับรถต้องระวังเพิ่มขึ้น ชนแล้วไม่คุ้มไม่ว่าใครผิด

หลังจากนั้นวันเสาร์ก็ไปถ่ายรูปสมัครแอร์
ไปเอารูปมาแล้ว โอ้แม่เจ้า...มันไม่ใช่เดี๊ยนเลย
คือ ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าหน้าไม่เหมือน

ตอนถ่ายอ่ะ ก็ไปให้ช่างที่ร้านแต่งหน้าให้
แต่งเก่งมากมาย ขนตาเด้ง ตาสวยเลย
แต่ตอนถ่ายเนี่ยดิ รู้สึกว่าตัวเองมึนได้อีก
ยิ้มก็ไม่เป็น ต้องยิ้มสวยๆ ทำม่ายด้ายยยยยย
ตลกอ่ะ ไม่รู้สิ
คือ เป็นคนไม่สวย ตาก็เล็ก มุมปากก็ตก ไม่มีดั้งด้วย
เวลายิ้มถ่ายรูป มันฝืนอย่างแรงอ่ะ
เอาเหอะ ได้รูปมาแล้ว ก็ อืมมมม...

วันอาทิตย์ไปรับกอล์ฟไมค์ที่สนามบิน
ดีเนาะที่มีกล้องตามเก็บภาพเลยได้จับมือไมค์
แล้วบอกว่าคิดถึง
มิเช่นนั้นคงเป็นเหมือนทุกที เดินลิ่ว...

แล้วก็ได้บ๊ายบายที่หน้ารถตู้อีกหนึ่งที
จบ...

สองวันแรกของอาทิตย์นี้ก็สอบ และสอบ

ชีวิตก็มีแค่นี้แหละ
ทำสิ่งที่ใจอยากทำ กับสิ่งที่ชีวิตต้องทำ
จริงๆนะ
สิ่งที่ต้องทำ ต่อให้ไม่อยากทำก็ต้องทำ
ส่วนสิ่งที่อยากทำ ถึงอยากทำ แต่บางครั้งก็ทำไม่ได้

เช่นบางทีอยากจิกหัวคนออกมาตบไรงี้
ก็ทำไม่ได้
อยากจะด่าแบบ อีนี่มึงจะกันคนอื่นไปถึงไหน น่ารำคาญ
ก็ทำไม่ได้
อยากจะแฉความเห็นแก่ตัวของคนบางคน
ก็ทำไม่ได้

หรือ อยากจะแบ่งปันของที่เรามีให้คนอื่นบ้าง
ก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้เสมอไป
มันก็น่าอึดอัดอย่างนี้แหละ

คนประเภทที่ กูอยากเข้าอ่ะ ไม่ต้องเผื่อแผ่คนอื่น
ไม่ต้องเห็นหัวใคร ถ่ายแล้วถ่ายอีกไม่หลบก็ไม่เป็นไร
คนที่ทำอะไรไม่มีความเกรงใจ ขอให้ชั้นได้ก็พอ
ก็คงจะดีนะ ถ้าทำแบบนั้นแล้วก็ยังใช้ชีวิตต่อได้
โดยไม่รู้ว่าเบื้องหลังคนเค้าเกลียดตัวเองกันขนาดไหน
แม้แต่คนที่ตัวเองพยายามจะเข้าหาแทบตายเค้าบ่นลับหลังเลย

ว่าแต่... วันนี้เขียนไดได้เผยด้านมืดของตัวเองมากๆ ฮ่าๆๆๆ

เอาวะ ไม่ชอบแอ๊บ ไม่ชอบแสร้งว่าดีอยู่แล้ว
มันทุเรศ...